Посттрадыцыяналізм

Такая гульня:
1. Вы адпісываеце ў камэнтах да гэтага поста ў знак згоды на ўдзел
2. Я задаю вам 5 пытанняў - пастараюся, каб былі досыць правакацыйныя
3. Вы даяце свае адказы на мае пытанні і такую ж інструкцыю ў сваїм ЖЖ

( Read more... )

Згаджаюся

Кінабункер працягвае сваю дзейнасць. У бліжэйшую нядзелю адбудзецца трэці паказ другога сэзону на тэму "Жаночая эмансіпацыя: лідэры і аўтсайдэры".
Імансіпацыя прынесла жанчыне палітычныя правы, зрабіла яе незалежнай у эканамічным плане. Але ці гэтага жадала жанчына сапраўды?
Ключавыя словы: мужчына і жанчына, ґендэр, ґендэрныя ролі, псыхалоґія полаў, аніма / анімус, жаночая эмансіпацыя, фэмінізм, сям’я як грамадскі інстытут.



Што: Кінабункер 2.3: Жаночая эмансіпацыя: лідэры і аўтсайдэры.
Дзе: Кавярня “Добрыя мыслі” (вул. Могілёўская, 12/1).
Калі: 7 лютага, а 17.00.

Больш інфармацыї можна атрымаць на: forum.zabej.info
Альбо E-mail/Google Talk: kinobunker@gmail.com
ЖЖ: http://community.livejournal.com/kinabunker
Тэлэфон для сувязі: +375298795770

Pračytaw artykul: awtar vykazvaje ideju, jakuju F.N. śćviardžaw užo 120 hadow tamu - "žurnalizacyja" movy viadzie da jaje prymityvizacyji. A jašče mastackaja bielaruskaja mova, nasupierak "žurnamowju", admawliajecca dakladna pierakladacca guglapierakladam. I daliej: "Мы жывем у век камунікацыі, калі лічыцца перад усім хуткасьць і эфэктыўнасьць перадачы інфармацыі. А эфэктыўнасьць перадачы інфармацыі ў Інтэрнэце вызначаецца перш за ўсё тым, колькі разоў ваш тэкст адчыняць дзесьці на экране кампутара. Або колькі разоў ён трапіцца каму-небудзь пры пошуку машынкай Google Search. Чым больш стандартны ваш тэкст у адносінах лексыкі і стылю, чым больш трафарэтны ў сэнсе фразэалёгіі, тым большая імавернасьць, што ён будзе заўважаны ў сеціве". - Jakaja tam efektywnaść pieradačy infarmacyji?! Infarmacyja, jakaju mknucca pieradać jak maha chutčej, a značyć, karaciej i praściej - teliegrafnaja prabliema - užo w hetym nabyvaje skažony źmiest.
Apošnimi dniami hartaju "Ruska-bielaruski slownik" Bajkova i Niekraševiča - vieĺmi raduje mnie dušu. Hety slownik jak kvintesencyja našaj movy - proćma varyjantaw pierakladu adnaho ruskaha slovy - synonimy z roznych dyjaliektaw biaz sproby pryniać toĺki adzin pewny varyjant. A jość jašče prabliema marfalagičnaj raznastajnaści... Bielaruskaja mova vyhliadaje niejkaj anarchičnaj i niewnarmavanaj, alie heta robić joj admyslovy šarm dy nie daje joj abiadnieć. Naša mova ciapier padajecca mnie, kudy bahaciejšaj za ruskuju, jakaja dawno wžo pierastala być "vielikim i mogučim".
A jość movy, z boĺš skladanym syntaksisam: latyskaja, slavienskaja - kab nie chadzić dalioka...
Pryznaju, fakt niazdoĺnaści pieraklaści mašynaj urywku z Bykava (hl. artykul pa spasylcy) mianie vieĺmi uzradavaw: sama mova stala w apazicyju biesčalaviečnaj mechanistyčnaści i biazdušnaj kanvejernaści, apanavalych śvietam.

У "Эддзе" і "Песне пра Нібэлунґаў" ёсць момант, дзе прыгажуня-валькірыя бяспроспы спіць, ахоўваемая сцяною агню. І толькі герой Сіґурд-Зіґфрыд здольвае прайсці сцяну і, разбудзіўшы дзяўчыну, называе сваёй нявестай. Гэты сюжэт сустракаецца таксама ў міце пра сватанне бога Фрэйра да ётуншы Герд.
Мне ўжо даўно падумалася, што гэты сюжэт з яго адмысловымі вобразамі ёсць міт пра дэфларацыю. Сапраўды, у традыцыйным грамадстве кожная рыса рэчаїснасці, кожны момант жыцця, перажываемы кожнай асобай грамады ў кожным пакаленні набываў адмысловае значэнне, а некаторыя моманты сакралізаваліся.
Калі задумацца: прычына таго, што цнота і зараз мае пэўны сэнс, ґрунтуецца менавіта ў тым, што цнота мае сваё фізічнае адлюстраванне (як частка арґанізму дзяўчыны), а ня ў тым, што кожнаму мужчыне імпануе "быць першым". Ды сам акт дэфларацыі, то бок, працэс пазбаўлення цноты, суправаджаецца крывацёкам і болем для дзяўчыны. Гэта ператварае акт дэфларацыі ў акт ахвярапрынашэння: кроў сакралізуе дзею, а боль нараджае ў свядомасці дзяўчыны разуменне, што яна праз ахвярны рытуал прыносіць ахвярны дарунак.

P.S. У святле такіх роздумаў, праўда, неяк абсурдна выглядае стаўленне да цноты сучаснай моладзі.

Прапаную маім фрэндам адгадайку: аўтар змешчаных ніжэй карцін - выдомы ў пэўных колах філозаф. Назавіце яго імя.


Composizione 19


Five-o-clock tea


Fucina-studio di rumori


Piccola tavola vista superiore

krewa prapanuje knihu niejkaha Niečapyra Partyzama z Ćvierščyny, naščadka bielarusaw i wkrajincaw, dzie toj apaviadaje pra harotny lios bielaruskich ziamieĺ u skladzie Rasiji w XX st. Kniha praciataja patasam muz. aĺbomu Kryvakryža "Malitvy vajny" (svaju radzimu Niečapyr nazyvaje Krywjej, movu - krywskaja). Mova tekstu - dosyć niakiepskaja bielaruskaja "kliasyčnym" pravapisam, u jakoj raz-poraz sustrakajucca ruskija slovy (cytata: "напісаў ... на мове, блізкай да клясічнай беларускай, якую сам асьцярожна называе 'крывіцкай' з прычыны мажлівай прысутнасьці ў ёй 'маскалізмаў'"). Mahčymaść napisańnia knihi pa-rusku awtar acharaktaryzavaw jak spravu nia wdziačnuju, jakaja nie pryniasie niejkaj karyści - z čym asabista ja nia zhodny, bo "spasienije utopajuščich - dielo ruk samich utopajuščich" (to bok, padobnyja knihi boliej patrebny samim bielarusam Rasiji, jakija w boĺšaści svajoj nie valodajuć biel. movaj, čym nam, bielarusam Bielarusi).
Sam ja cikawliusia pytańniami raźvićcia bielaruskaj ideji na Ćvierščynie i Smalienščynie dy mahčymaściu budučaha anšliysu hetych ziamieĺ, tamu pačawšy čytać zaraz, miarkuju dačytać knihu da kanca. Nu, a da pytańnia: "prawda heta ci fake?" - vyrašać vam, ja ž pakuĺ ničoha pewnaha skazać nie mahu.

Spampavać knihu tut.

Upd.: "Не фейк дакладна!) Кнігу толькі напярэдадні напісаў сябар Алеся Мікуса са Смаленску. Арыгінал даслалі мне па поште і далі дазвол на размяшчэнне ў сеціве".

Dawno chaciew paznajomicca z muzykaj hetaha niamieckaha kampazitara, alie niejak ruki nie dachodzili, kab zpampavać. Dy darma - Hindemit mnie spadabawsia, a dakladniej jaho Kamernaja Muzyka N. 1-4. Admyslova wpadabaw 1-ju i 4-ju: 1-aja, pa-junacku hareźlivaja, svajoj ekspresijaj nahadala Stravinskaha (asabliva Le sacre du printamps); 4-aja paślia zanadta liohkich 2-oj i 3-aj, dzie, padalosia, adsutničaje choć jakaja prabliematyka, spynila wvahu svajoj surjoznaść, jakaja miežavala ź niejkaj tragičnaściu dy farsam (vieĺmi nahadvaje pragramu mnohich tvoraw Šastakoviča).
Čytaw, što muzyka Hindemita miela wplyw na muzyku Šastakoviča, pavinien pahadzicca: uzhadalisia padčas prasluchowvańnia 7-ja i 8-ja simfoniji, potym 1-šy fartepijanny kancert dy 1-ja simfonija Šastakoviča.
Datyčna niepasredna Hindemita zawvažu jaho cikavuju arkestrowku, asabliva w 1-aj kamernaj partyji instrumentaw ździwliajuć svajoj niečakanaściu. A jašče heta muzyka dychaje maladościu.


P.S. U Trecim Rajchu niekatoryja tvory Hindemita mieli honar być nazvanyjmi "degieneratywnaj muzykaj", a Giobels (Goebbels) uznaharodziw kampazitara tytulam "atanaĺny šumavik". Što parobiš, muzyka Hindemita byla nie takim užo žachlivym avangardam, adnak i da vagnerawščyny (= hierajičnaja patetyka pamnožanaja na hlupy i pusty patas) joj bylo dalioka. Kab stala liepiej zrazumiela, chto w hetaj situcyji durny, zaznaču, što Lieni Ryfenštaĺ (aha, my wsie vydatna viedajem, chto takaja Leni Riefenstahl) koliś naviedvala slavutuju vystavu "Aryjskaje mastactva" i šmat hadow tamu jana, uspamijučy, adznačyla pradstawlienyja tam tvory jak kitč i ničoha aproč.

Naviedaw sionia vystavu tvoraw Aliaksandra Isačova. Mastaka, jaki pražyw usiaho 32 hady, źviedawšy dosyć harotny lios, napisawšy boliej za 500 karcin, boĺšaść ź jakich apynulasia za miežami Bielarusi w pryvatnych kaliekcyjach. Dyk i w pradstawlienaj ekspazicyji niašmat tvoraw dy palova ź jich (kali nia boĺšaść) heta eskizy ci grafičnyja zamaliowki, to bok rečy niepawnavartasnyja.
Maliavaw Isačow u žanry partretu; što wlaściva jamu - heta vialikaja koĺkaść bibliejskich siužetaw i siužetaw, uziatych z uschodnich dy greckich mitaw. (Dziwny kantrast z partretaw Chrysta abo jakoha praroka i aholienych jazyčnickich bahiń - a w pary tvoraw aholienaść blizkaja da "pronu").

Ujavicie sabie hetki siurealizm: absaliutna realistyčna vymalievany tvar na fonie fantastyčnaha pejzažu! A svajim realizmam adcieńniaw i farbaw, detalizavanaściu eliementaw (NB: valasy, barada persanaža - padajecca što vymalievanaja kožnaja valasinka, alie heta iliuzija) stuĺ mastaka mocna wražvaje. Pryznacca, ja sam byw źbiantežany, kali wbačyw čorna-bielaje fota i, padumawšy, što heta, mabyć, fotapartret samoha mastaka, padyšow bližej dy pračytaw: "Lot (partret A. Rubinštejna), papiera, alovak". Alie nastoĺki fantastyčnyja svajoj realistyčnaściu cieni i detali - nikoli nie pavieryw by, što takoje možna namaliavać alowkam!
Aproč taho vartaj uvahi jość karcina "Persefona" - možna skazać, reč eksperymentaĺnaja. Niz karciny ad noh hierajini namaliavany hrubavata, blizka da prymityvisckaj technicy, a, padymajučysia wvierch pa cielu Persefony, liniji stanoviacca boĺš dakladnymi j akreśliennymi, partret napawniajecca detaliami, i w rajonie hrudziaw farby i rysy dajuć nam realistyčnuju vyjavy bahini. Usio adno jak metafara samoj greckaj mitaliogiji: raźvićcio jaje vobrazaw ad archajiki da Eschilavych tragiedyjaw, dzie jany nabyvajuć humanistyčnyja rysy.
NB: vystava ladzicca pa adrasie: Miensk, vul. Niezaliežnaści 47 - i praciahniecca da 14 liutaha; kvitok kaštuje 4000 rub, galireja pracuje da 19.00.

Koĺki spasylak u temu:
Sajty, pryśviečany mastaku
Tvory i infa
Jašče tvory


U galiereje takstama pradstawliena ekspazicyja bielaruskaj mastački (zapomniw toĺki jaje imia - Ilona), jakaja zaraz žyvie w Paryžy. Jaje karciny vykanany w ekspresijanisckim styli - chto nia viedaje, styliu wlaściva "razmazanaść" vyjavy. Chacia sam ja hety styĺ nie liubliu, alie 2-3 karciny mnie wsio-taki spadabalisia - svajim siužetam i, jašče boliej, farbami. Dyk ja zapytaw u siabie: ci paviesiw by ja adnu ź jich u siabie doma? I adkazaw sabie, što nie: nie libliu ja razmytaść, nieakreśliennaść, niedakladnaść. Dyk dakladnaść i detalizavanaść mianie i wrazili w Isačovie, toje ž samaje mnie padabajecca w pejzažach majho uliubionaha Kaspara Davida Frydrycha (Caspar David Friedrich).
A sam ekspresijanizm mnie padawsia zaraz prahaj čahości niejmavierna "abjektywnaha", sprobaj vyjavić reaĺnaść absaliutna biezasabova šliacham źniščeńnia "Ego", jak subjektywnaha pačatku w psychicy. Reč heta nastoĺki radykaĺnaja, nakoĺki i biazhluzdaja: navat siurealizm z jaho žadańniem vyjavić reaĺnaść "vačyma" niewśviedamlionaha asoby - heta wsio-taki apeliacyja da asoby aĺbo praz vykarystańnie indyviduaĺnych vobrazaw, vyciahnutych z indyviduaĺnaj pamiaci (apošnija vieršy Rembo - Rimbaud), aĺbo praz kaliektywnyja (alie čalaviečyja!) vobrazy - archietypnyja vobrazy (karciny Dali).
Ekspresijanizm, mabyć, jość praduktam sučasnaha eskapizmu, sprobaj schavacca ad rečajisnaści praz rastvareńnie svajho sacyjaĺnaha ega. I w hetym jość niešta tatalitarysckaje.

U majim frend-liście znow zakrucilasia jak u viry. Aha, praciah sraču! Minulaja akcyja na by_demotivators pakazala, što wsio heta - "unyloje govno", bo takimi siabie pakazali abodva baki (bok "fašystaw" nie skarystaw niečakanaj siabrowskaj dapamohi, i nastup zachlynuwsia; budzimir staw pavodzić siabe jak pacyfist, zahnany w kut - čym palamaw uvieś troling). Alie adbywsia čarhovy vykid hawna w net-masy.
lesnoi_slon - awtar vysieru - pradstaje zvyčajna w dźviuch inet-abliččach: nihilista i maralista (darma što hetyja abliččy vydajuć supiarečlivyja pa adznakach posty). Sionnia my bačym Slana w abliččy maralista: jon niadobrasumlienna pavydziraw z kantekstu frazaw, uziatych z LJ Budzi, i staw "izobličat'" dy vynosić prysud, padsumowvajučy wsie "niepryhožyja" rysy apanenta. "Nacystowski" blok hliadzić na hetu tekstavuju hniuś abyvatalia dy pliaskaje w daloni: "Cudowna! Izobličil! Pakazaw iściennoje lico voraha čalaviečaha!" Jim halownaje nia jakaść infarmacyji napisanaha pra apanenta, a adznaka takoj infarmacyji (čym boliej brudu, tym liepš). Biezumowna, Budzi - hawniuk, jaki časta vykarystowvaje brudnyja metady. Jamu možna dazvolić - jon "antyfašyst". Alie ciapier pakazvajuć svaju niečystaplotnaść tyja, chto mianuje siabie kanservatarami. Jany kryčać pra wlasny arystakratyzm? - Alie w sielianina boliej vysakarodnaści, čym u hetych "pralietaryjaw umśćviennaha truda"!

P.S. śvińnia liubić hraź, śvińnia znojdzie sabie hraź.

Zawziatary paviedamliajuć, što siońnia pačynajecca Tydzień Lacinki. Heta taki flešmob (flash mob), kali bielaruskamownym netčykam rajuć na abaznačany termin pry piśmie vykarystowvać lacinicu zamiest zvyklaj kirylicy.
Zawvažu takuju akaličnaść: Bielaruś maje dowhuju tradycyju wžyvańnia lacinicy, alie pry tranśliteracyji proźviščaw u pašpartach užyvalasia napisańnie pavodlie angieĺskich pravilaw; dlia tranśliteracyji na kartach bielaruskich nazvaw spačatku pryniali niejkija suragatnyja pravily (paźniej vypravilisia) - što śviedčyć pra abarvanaść tradycyji (hańba!).
Dyk zawpewnivaju: profit ad takoj akcyji budzie - padtrymajma bielaruskuju lacinku!

P.S. adroźnieńnie majoj lacinki ad "českaha" varyjantu:
Ww - Ŭŭ
Ll - Łł
Ĺĺ - Ll

http://community.livejournal.com/by_demotivators/12261.html?view=80869#t80869

Трэцяя кніга з "Несвоечасовых роздумаў" (Unzeitgemässe Betrachtungen).

У чым сэнс прыроды адносна быцця чалавека? Не жывёльнае ў чалавеку, а ґеній - сэнс прыроды, і мэта культуры - забяспечыць гэты сэнс. А формы для ґенія, якія абірае культура - мастак, святы або філозаф.

Цікава, у §7, мабыць, упершыню з’яўляецца тэрмін "свабодныя розумы".

Человеку дозволяется лишь такое количество культуры, какое нужно в интересах общей доходности и мирового хозяйства, но это количество от него и требуется. Словом: «человек имеет необходимое притязание на земное счастье, – поэтому необходима культура, но только поэтому!»

[F.N. Несвоеч. розд.: III. Шапэнгаў. як выхав.]

Тэзісна

 

Пытанне пра тое, з чаго пачынаецца літаратурная мова – альфабэт. Кірыліца – афіцыйны і найболей дасканалы альфабэт беларускай мовы – прызнацца, не пазбаўлены хібаў:

1)      Ужыванне 3 літараў з дыякрытычнымі знакамі – ў, ё, й (пры тым, што дыякрытычныя знакі ў кірыліцы выглядаюць ненатуральна). Да того ж, гэта абсалютна неапраўдана для й, бо и ў сучаснай беларускай мове адсутнічае (атавізм).

2)      Адсутнасць адпаведных ґрафэмаў для гукаў [дз’] і [дж]. Хаця намінальна дыґрафы дз і дж уваходзяць у беларускі кірылічны альфабэт.

3)      Адсутнасць ґрафэмы Ґ, ґ для пазначэння выбухнога [ґ]. Хаця ў падручніках беларускай мовы існаванне такога гуку ўзгадваецца, аднак адсутнасць адпаведнай літары, прынамсі для варыятыўнага ўжывання, робіць немагчымым існаванне гуку ў сучаснай літаратурнай мове.

4)      Ужыванне апострафа (’) і мяккага знака (ь), якія не пазначаюць ніякага гуку. Да таго ж, апостраф сярод слова непрыгожа выглядае на пісьме.

5)      І, і пазначае гук [і], аднак у некаторых выпаках таксама і [ji] (напрыклад, іншы), а розніца вымаўлення ніяк не пазначаецца на пісьме.

 

Лацінка лічыцца меней дасканалым альфабэтам для беларускай мовы з-за адсутнасці ў лацінскім альфабэце многіх гукаў беларускай мовы, і, як вынік, увядзенне для пазначэння адсутных гукаў дыґрафаў і літараў з дыякрытычнымі знакамі. Аднак, лацінка, як альфабэт, які не з’яўляецца афіцыйным і стандартызаваным альфабэтам беларускай мовы, мае ўсе падставы для свайго далейшага развіцця. Лацінка, з аднаго боку, мае перавагу па некаторых пунктах перад кірыліцай (гл. вышэй п. 3–5), а, з другога боку, шляхам удасканалення можа знішчыць тыя хібы, якія робяць перавагу кірыліцы.

Датычна пэўнай традыцыі пісьма лацінкай, існых замацаваных правілаў, гэта як раз той выпадак, калі нявырашаная калісьці праблема набывае скамянелую форму і з часам сакралізуецца (што святое, тое нельга рушыць) – але ганарыцца такой “традыцыяй” няма як.

 

З гэтага прапаную:

1)      Замест дыґрафаў ia, ie, io, iu увесці адпаведнікі заднешэрагавых гукаў [я], [е], [ё], [ю]. У беларускай, рускай, украінскай, польскай мовах зычныя, што йдуць пасля гэтых гукаў палатызуюцца. Але “адкрыта” – не перад зычнай, а ў пачатку слова, пасля галоснай – дадзеныя галосныя гукі не ўжываюцца, праз гэта самое іх існаванне часцей адмаўляецца, з-за непатрэбнасцю функцыянальнага і ўтылітарнага вылучэння. (Пастарайцеся, толькі шчыра паставіўшыся да задачы, вымавіць [рэха], а затым паўтарыць тое ж [э] у слове [л’эта] – другое слова будзе гучаць яўна з замежным акцэнтам. Прасцей будзе тым, хто разбіраецца ў францускай фанэтыцы, дзе выразна размяжоўваецца [е] (блізкае да беларускага [е]) і [“](блізкае да беларускага [э]), [‰] (бел. [а]) і [а] (бел. [я]).

2)      Адмовіцца ад дыґрафаў і ўвесці ґрафэмы для гукаў [дз’] і [дж]. Прытым [дз’] таго патрабуе найболей.

3)      Адмовіцца ад дыґрафа і ўвесці ґрафэму для гуку [х].

4)      Для гуку [ў] ужываць літару Ww замест Ŭŭ. Contra: у вялікай колькасці выпадкаў [ў] паходзіць сітуацыйна з [у]. Pro: а) [ў] таксама паходзіць і з [л], [в]; б) паводле IPA пазначаецца гук [ў] як [w]; в) Ŭŭ – ґрафэмы з дыякрытычнымі знакамі, а Ww – бяз іх.

5)      Пазбавіцца польскага ўплыву і аддаць гуку [л] першынства перад [л’] ў альфабэтным парадку – [л] пазначаць праз Ll, для [л’] прызначыць іншую ґрафэму.

Крос-пост

 

1770 - Хрышчаны Людвіґ ван Бэтховэн - верагодней, нарадзіўся ён напярэдадні, 16 снежня.

Пэдэвікія

1943 (LVI A.AX.) - Нарадзіўся Джэймс Дуґлас Морысан - амэрыканскі паэт ХХ ст. Вобраз rock-starrr, які трахае ўсё, што рухаецца, сэкс-ідала для глупенькіх дзяўчонак перажыў самога Морысана і адмыслова разросся ў пачварных формах пасля яго смерці з выхадам першай яго біяґрафіі. Заўважна, што гэты вобраз + некаторыя тэксты песень паўплывалі на тое, што і ў мяне склаўся крайне неадэкватнае погляд на постаць гэтай асобы. Толькі паглядзеўшы фільм The Doors я зразумеў, што ўсё ня так проста як падаецца - хаця б таму, што Морысан захапляўся "дыянісізмам", у тым сэнсе, які ўкладваў у гэта паняцце Ніцшэ ў працы "Нараджэнне траґедыі" (праз прызму гэтага і варта разглядаць жыццё Морысана). А пазней я даведаўся, што і самі тыя дурныя тэксты некаторых песень былі напісаныя ня Морысаным, што ён хацеў абстраґавацца ад той камэрцыйнасці і безыдэйнасці, якая накрыла Doors, што ён нават спрабаваў пазбавіцца вобразу "рок-стар" "уцёкамі", зменай аблічча, выданнем кніг сваіх вершаў.
У рэшце, Морысан выбраў шлях дыянісізму - шлях боскай бязмернасці і геройства, але і шлях самаразбурэння. Таму яго шлях быў такі кароткі.

Кніга, здольная паказаць іншага Морысана.
Успаміны Дэнсмара пра Морысана - упершыню па-руску



1980 (XCIII A.AX.) - Быў застрэлены Джон Ленан - праз 10 год пасля распаду Beatles.

1890 (III A.AX.) - у пецярбурскай Марыінцы адбылася прэм'ера опэры П. Чайкоўскага "Пікавая Панна" (лібрэта М. Чайкоўскага па аднайменнай аповесці Пушкіна). Опэра, між іншым, нібы, значыцца ў рэпэртуары нашага опэрнага тэатра - менавіта, што па-саўковаму "значыцца" (ды толькі).
Ад сябе скажу, што, калі чытаў у школе гэты праґрамны твор Пушкіна, ён ня вельмі прыйшоўся мне да спадобы - папярэдняе (і "Капітанская дачка", і "Анегін") больш кацілі. Але опэра падабаецца. (Памянатаеце ўступ да "Что? Где? Когда?" - " Что наша жизнь? Игра!"?)

P.S. Неяк забыўся, што 6 снежня 1933 (XLVI A.AX.) нарадзіўся Генрык Мікалай Ґурэцкі (Henryk Mikołaj Górecki) - польскі кампазітар-мінімаліст. Яго нават неяк (нехта) адносяць да сакральнага мінімалізму - як той Арва Пярт - тэндэнцыя, характэрная харатэрна Саўку (дзе, насуперак чыноўніцкай тупасці зверху, заўсёды існавала "сярэдняя" апазіцыя творчай інтэлегенцыі): у кампазітарскім асяроддзі існавалі, насуперак афіцыйнаму атэізму, музычныя пошукі "духоўнага" і трансцэндэнтнага (апроч вышэй згаданага Пярта назаву Шнітке і, асабліва, Губайдуліну).Пра Г. М. я ўспомніў слухаючы ў часе сваго ўчарашняга позняга "выхаду ў свет" выпадкова (калі ў псыханалізе існуе "выпадкова!) ўзяты CD з яго Lerchenmusik - самы любімы мой твор Ґурэцкага. Калі я ўпершыню слухаў гэты твор, у мяне склаўся вобраз: анёл, які быў манумэнтам, раптам ажыў - адно што, ногі прыліплі да пастамэнта (вышэй мяса, а ніжэй яшчэ камень), дык, вось жа, ён б'ецца крыламі аб камень ды ня можа адарвацца і ўзляцець. Гэткая экзістэнцыйная алюзія на быццё чалавека.

1766 - Нарадзіўся Мікалай Карамзін - расійскі гісторык, пісьменнік, паэт, аўтар 12-томнай "Истории государства Российского".


1947 (LX A.AX.) - Памёр Алістэр Краўлі - акультыст.

1979 (XCII A.AX.) - Выйшаў у свет двайны альбом Pink Floyd The Wall, які, як і папярэднія тры, быў канцэптуальным. У 1982 годзе па гісторыі, пакладзенай у падмурак альбома быў зняты фільм - твор, безумоўна, выдатны (ён і відовішчны, ён і ўражвальны) - але ці тое з-за формы падачы, ці тое з-за кепскага мантажу, фільм ня вельмі зразумелы для гледачоў.

Павінен прызнацца, што чым болей я даследаваў канцэпцыю альбома, тым меней яна мне падабалася. Увогуле, Роджэр Вотэрс - аўтар ідэі альбома - такі добры прыклад асобы, якая ўсё жыццё лічыла сябе леваком, выказвала "правільныя" ідэі аб "сацыяльнай справядлівасці", застаючыся пры гэтым жахлівым эґацэнтрыстам, што ў сваёй музыцы любіць песціць свае старыя раны.