Посттрадыцыяналізм

Тэзісна

 

Пытанне пра тое, з чаго пачынаецца літаратурная мова – альфабэт. Кірыліца – афіцыйны і найболей дасканалы альфабэт беларускай мовы – прызнацца, не пазбаўлены хібаў:

1)      Ужыванне 3 літараў з дыякрытычнымі знакамі – ў, ё, й (пры тым, што дыякрытычныя знакі ў кірыліцы выглядаюць ненатуральна). Да того ж, гэта абсалютна неапраўдана для й, бо и ў сучаснай беларускай мове адсутнічае (атавізм).

2)      Адсутнасць адпаведных ґрафэмаў для гукаў [дз’] і [дж]. Хаця намінальна дыґрафы дз і дж уваходзяць у беларускі кірылічны альфабэт.

3)      Адсутнасць ґрафэмы Ґ, ґ для пазначэння выбухнога [ґ]. Хаця ў падручніках беларускай мовы існаванне такога гуку ўзгадваецца, аднак адсутнасць адпаведнай літары, прынамсі для варыятыўнага ўжывання, робіць немагчымым існаванне гуку ў сучаснай літаратурнай мове.

4)      Ужыванне апострафа (’) і мяккага знака (ь), якія не пазначаюць ніякага гуку. Да таго ж, апостраф сярод слова непрыгожа выглядае на пісьме.

5)      І, і пазначае гук [і], аднак у некаторых выпаках таксама і [ji] (напрыклад, іншы), а розніца вымаўлення ніяк не пазначаецца на пісьме.

 

Лацінка лічыцца меней дасканалым альфабэтам для беларускай мовы з-за адсутнасці ў лацінскім альфабэце многіх гукаў беларускай мовы, і, як вынік, увядзенне для пазначэння адсутных гукаў дыґрафаў і літараў з дыякрытычнымі знакамі. Аднак, лацінка, як альфабэт, які не з’яўляецца афіцыйным і стандартызаваным альфабэтам беларускай мовы, мае ўсе падставы для свайго далейшага развіцця. Лацінка, з аднаго боку, мае перавагу па некаторых пунктах перад кірыліцай (гл. вышэй п. 3–5), а, з другога боку, шляхам удасканалення можа знішчыць тыя хібы, якія робяць перавагу кірыліцы.

Датычна пэўнай традыцыі пісьма лацінкай, існых замацаваных правілаў, гэта як раз той выпадак, калі нявырашаная калісьці праблема набывае скамянелую форму і з часам сакралізуецца (што святое, тое нельга рушыць) – але ганарыцца такой “традыцыяй” няма як.

 

З гэтага прапаную:

1)      Замест дыґрафаў ia, ie, io, iu увесці адпаведнікі заднешэрагавых гукаў [я], [е], [ё], [ю]. У беларускай, рускай, украінскай, польскай мовах зычныя, што йдуць пасля гэтых гукаў палатызуюцца. Але “адкрыта” – не перад зычнай, а ў пачатку слова, пасля галоснай – дадзеныя галосныя гукі не ўжываюцца, праз гэта самое іх існаванне часцей адмаўляецца, з-за непатрэбнасцю функцыянальнага і ўтылітарнага вылучэння. (Пастарайцеся, толькі шчыра паставіўшыся да задачы, вымавіць [рэха], а затым паўтарыць тое ж [э] у слове [л’эта] – другое слова будзе гучаць яўна з замежным акцэнтам. Прасцей будзе тым, хто разбіраецца ў францускай фанэтыцы, дзе выразна размяжоўваецца [е] (блізкае да беларускага [е]) і [“](блізкае да беларускага [э]), [‰] (бел. [а]) і [а] (бел. [я]).

2)      Адмовіцца ад дыґрафаў і ўвесці ґрафэмы для гукаў [дз’] і [дж]. Прытым [дз’] таго патрабуе найболей.

3)      Адмовіцца ад дыґрафа і ўвесці ґрафэму для гуку [х].

4)      Для гуку [ў] ужываць літару Ww замест Ŭŭ. Contra: у вялікай колькасці выпадкаў [ў] паходзіць сітуацыйна з [у]. Pro: а) [ў] таксама паходзіць і з [л], [в]; б) паводле IPA пазначаецца гук [ў] як [w]; в) Ŭŭ – ґрафэмы з дыякрытычнымі знакамі, а Ww – бяз іх.

5)      Пазбавіцца польскага ўплыву і аддаць гуку [л] першынства перад [л’] ў альфабэтным парадку – [л] пазначаць праз Ll, для [л’] прызначыць іншую ґрафэму.

Крос-пост

 

1770 - Хрышчаны Людвіґ ван Бэтховэн - верагодней, нарадзіўся ён напярэдадні, 16 снежня.

Пэдэвікія

1943 (LVI A.AX.) - Нарадзіўся Джэймс Дуґлас Морысан - амэрыканскі паэт ХХ ст. Вобраз rock-starrr, які трахае ўсё, што рухаецца, сэкс-ідала для глупенькіх дзяўчонак перажыў самога Морысана і адмыслова разросся ў пачварных формах пасля яго смерці з выхадам першай яго біяґрафіі. Заўважна, што гэты вобраз + некаторыя тэксты песень паўплывалі на тое, што і ў мяне склаўся крайне неадэкватнае погляд на постаць гэтай асобы. Толькі паглядзеўшы фільм The Doors я зразумеў, што ўсё ня так проста як падаецца - хаця б таму, што Морысан захапляўся "дыянісізмам", у тым сэнсе, які ўкладваў у гэта паняцце Ніцшэ ў працы "Нараджэнне траґедыі" (праз прызму гэтага і варта разглядаць жыццё Морысана). А пазней я даведаўся, што і самі тыя дурныя тэксты некаторых песень былі напісаныя ня Морысаным, што ён хацеў абстраґавацца ад той камэрцыйнасці і безыдэйнасці, якая накрыла Doors, што ён нават спрабаваў пазбавіцца вобразу "рок-стар" "уцёкамі", зменай аблічча, выданнем кніг сваіх вершаў.
У рэшце, Морысан выбраў шлях дыянісізму - шлях боскай бязмернасці і геройства, але і шлях самаразбурэння. Таму яго шлях быў такі кароткі.

Кніга, здольная паказаць іншага Морысана.
Успаміны Дэнсмара пра Морысана - упершыню па-руску



1980 (XCIII A.AX.) - Быў застрэлены Джон Ленан - праз 10 год пасля распаду Beatles.

1890 (III A.AX.) - у пецярбурскай Марыінцы адбылася прэм'ера опэры П. Чайкоўскага "Пікавая Панна" (лібрэта М. Чайкоўскага па аднайменнай аповесці Пушкіна). Опэра, між іншым, нібы, значыцца ў рэпэртуары нашага опэрнага тэатра - менавіта, што па-саўковаму "значыцца" (ды толькі).
Ад сябе скажу, што, калі чытаў у школе гэты праґрамны твор Пушкіна, ён ня вельмі прыйшоўся мне да спадобы - папярэдняе (і "Капітанская дачка", і "Анегін") больш кацілі. Але опэра падабаецца. (Памянатаеце ўступ да "Что? Где? Когда?" - " Что наша жизнь? Игра!"?)

P.S. Неяк забыўся, што 6 снежня 1933 (XLVI A.AX.) нарадзіўся Генрык Мікалай Ґурэцкі (Henryk Mikołaj Górecki) - польскі кампазітар-мінімаліст. Яго нават неяк (нехта) адносяць да сакральнага мінімалізму - як той Арва Пярт - тэндэнцыя, характэрная харатэрна Саўку (дзе, насуперак чыноўніцкай тупасці зверху, заўсёды існавала "сярэдняя" апазіцыя творчай інтэлегенцыі): у кампазітарскім асяроддзі існавалі, насуперак афіцыйнаму атэізму, музычныя пошукі "духоўнага" і трансцэндэнтнага (апроч вышэй згаданага Пярта назаву Шнітке і, асабліва, Губайдуліну).Пра Г. М. я ўспомніў слухаючы ў часе сваго ўчарашняга позняга "выхаду ў свет" выпадкова (калі ў псыханалізе існуе "выпадкова!) ўзяты CD з яго Lerchenmusik - самы любімы мой твор Ґурэцкага. Калі я ўпершыню слухаў гэты твор, у мяне склаўся вобраз: анёл, які быў манумэнтам, раптам ажыў - адно што, ногі прыліплі да пастамэнта (вышэй мяса, а ніжэй яшчэ камень), дык, вось жа, ён б'ецца крыламі аб камень ды ня можа адарвацца і ўзляцець. Гэткая экзістэнцыйная алюзія на быццё чалавека.

1766 - Нарадзіўся Мікалай Карамзін - расійскі гісторык, пісьменнік, паэт, аўтар 12-томнай "Истории государства Российского".


1947 (LX A.AX.) - Памёр Алістэр Краўлі - акультыст.

1979 (XCII A.AX.) - Выйшаў у свет двайны альбом Pink Floyd The Wall, які, як і папярэднія тры, быў канцэптуальным. У 1982 годзе па гісторыі, пакладзенай у падмурак альбома быў зняты фільм - твор, безумоўна, выдатны (ён і відовішчны, ён і ўражвальны) - але ці тое з-за формы падачы, ці тое з-за кепскага мантажу, фільм ня вельмі зразумелы для гледачоў.

Павінен прызнацца, што чым болей я даследаваў канцэпцыю альбома, тым меней яна мне падабалася. Увогуле, Роджэр Вотэрс - аўтар ідэі альбома - такі добры прыклад асобы, якая ўсё жыццё лічыла сябе леваком, выказвала "правільныя" ідэі аб "сацыяльнай справядлівасці", застаючыся пры гэтым жахлівым эґацэнтрыстам, што ў сваёй музыцы любіць песціць свае старыя раны.

Ф. Ницше. Шопенгауэр как воспитатель:
"Здесь мы видим результаты того учения, с недавних пор проповедуемого на всех перекрестках, что государство есть высшая цель человечества и что у человека не может быть более высокой обязанности, чем служить государству, – учения, в котором я усматриваю возврат не к язычеству, а к глупости. Может быть человек, который видит в государственной службе свой высший долг, действительно не знает никаких более высоких обязанностей, но из этого не следует, чтобы не существовало еще иных людей и обязанностей; и одна из этих обязанностей, которую я по крайней мере считаю более высокой, чем государственная служба, состоит в том, чтобы разрушать глупость во всех ее видах, и в том числе, стало быть, и эту глупость."

Это как раз было время, когда начались пышные показы культуры и искусства в Москве национальных республик. Дело это такое позорное, что о нем хорошо бы рассказать отдельно. Тем более что до сих пор считается, будто "культурные торжества" 30-х и были чем-то необходимым. И даже, как утверждают, полезным. На самом же деле, первое сравнение, которое должно прийти в голову любому трезвому (и не слишком глупому) наблюдателю при взгляде на все эти песни и пляски - это сравнение с Древним Римом. Потому что именно в древнем Риме, когда император завоевывал или усмирял очередную провинцию, в столицу приволакивали покоренных туземцев. Чтобы эти новые рабы продемонстрировали свои культурные достижения столичным жителям.
( Read more... )
С точки зрения профессионала все это было довольно крепко. В лучших традициях хорошей знакомой мне школы Римского-Корсакова. Противно признавать это. Но так оно и было. Брались местные народные мелодии. (Из них выбирались те, что ближе к европейскому восприятию.) и обрабатывались в европейском духе. Все "лишнее" (с точки зрения обработчиков) безжалостно отсекалось. Получалось в точности по известному анекдоту "Что такое палка? Хорошо отредактированная елка".

. . .

И тогда молодые композиторы увидели: то, что выдавалось за "народное" и "национальное"- чистая фальсификация. И тогда они попытались поднять шум. И даже кое-где доходило до скандалов. И чуть ли ни до мордобоя. Но успеха они добились только частично. Потому что тут зашевелились священные дубы. Забеспокоились священные камни, покрытые мхом и медалями.

Но только воспитанники школы Римского-Корсакова, объединившись с местными священными дубами, перешли в контратаку. Дубы, разумеется, были двинуты вперед. Они шли и грозно позвякивали медалями. Это было внушительное зрелище, доложу я. А в руках у них были заявления, заявления, заявления, написанные все теми же соавторами. Те и здесь оказались хорошими профессионалами. Римский-Корсаков в гробу перевернулся бы. От стыда.

А в заявлениях этих было написано, что на наше государство надвигается серьезная угроза. И что носители этой угрозы - именно молодые "нацмены". И что эти подозрительные молодые люди - заговорщики. Потому что их интерес к народной музыке и к народному искусству - только прикрытие. А на самом деле речь идет о "рецидиве буржуазного национализма". И, прикрываясь своим интересом к национальному искусству, эти юнцы собираются отделиться от нашей великой и могучей страны. А подобные вражеские действия надобно немедленно пресечь. И дать этим бунтовщикам по голове.


Чытаю гэта і разумею, адкуль пайшлі гэтыя сімулякры, што ймянуюцца зараз узорамі беларускай народнай культуры. Гэтыя саўковыя ансамблі "песні-пляскі" прыбраныя ў "тыповыя народныя строі", якія распяваюць "народныя" песні - па-сутнасці, стылізацыя і падгонка рэштак народных мэлодыяў і тэкстаў пад патрэбы сацрэалізму. Добра, што хоць зараз узнікла мноства альтэрнатывы - гурты, якія выконваюць народныя песні, знойдзеныя сярод матэрыялаў этнаґрафічных даследаванняў. Кепска, што пакуль гэтыя выканаўцы не запатрабаваныя з боку дзяржавы, а народ на быдла-фэстах па-ранейшаму кормяць саўковым сураґатам народнай творчасці.

Сталин очень придирчиво относился к своим изображениям. Есть замечательная восточная притча: некий хан велел привести к себе художника, чтоб сделал его портрет. Казалось бы, простое дело. Но загвоздка в том, что хан-то был хромой. И на один глаз - кривой. Художник таким его и изобразил. И немедленно был казнен. Хан: "Не надо мне понимаешь, клеветников". Привели второго художника. Он решил, что будет умным. И изобразил хана: "Орлиные очи и обе ножки одинаковые". Второго художника тоже немедленно казнили. Хан: "Не надо мне, понимаешь, лакировщиков". Самым мудрым, как и полагается в притче, оказался третий художник. Он изобразил хана на охоте. На картине хан стрелял по оленю из лука. Кривой глаз был прищурен. Хромая нога была поставлена на камень. Этот художник получил премию.
( Далей )

Слухаю Шнітке музыку да к/ф "Сказка странствий" і чытаю радкі ўспамінаў таго, спадкаемцам якога называўся сам Шнітке. А душу напаўняе крыўды бездапаможнасці перад масай мразяў і падонкаў, якія былі і будуць пры любым рэжыме, бо яны ў натуральнай свай безаблічнасці ёсць бессмяротныя.

Я в 14-й симфонии не против смерти протестую, а против тех палачей, которые казнят людей. Стихотворение Аполлинера "Ответ казаков турецкому султану". На картину Репина моя музыка мало похожа. Если бы у меня был талант Аполлинера, я с такими стихами обратился бы к Сталину. Другое стихотворение - "В тюрьме Санте". Тюремные камеры - страшные норы. Люди ждут. Можно с ума сойти от страха. Многие не выдерживают напряжения. Я знаю об этом. Ожидание казни - одна из тем, которые меня мучили всю жизнь. Многие страницы моей музыки про это. Талантливый исполнитель должен это почувствовать. (DSCH)

Вырашыў сёння расслабіцца, папіць добрага віна, тысяч за 20-30 (урэшце рэшт, я не мільянэр, для мяне і гэта дорага)... Зайшоў я ў унівэрсам "Зашчыкалаўскі"; з усяго асартымэнту тамтэйшых він я выбраў каліфарнійскае белае сухое Stone Valley, ураджай 2007 за 21790 руб. Іншыя прапановы адхіліў з-за таго, што тыя прадстаўнікі белага сухога змяшчалі антыаксідант Е-ххх і надпіс "Тэрмін захавання Х мес. / х год" - ну што гэта за віно, калі там хімія і тэрмін заховання абмежаваны?!
Дома, скінуўшы з віна абгортку і ўбачыўшы корак... я быў жорстка абламаны. Корак як выявілася пластмасавы... Надпіс: "Импортер: 'Брестская обласная база "Бакалея" падмацоўвала занепакоеннасць. У маёй галаве адразу ўзніклі згадкі пра падобны выпадак двухгадовай даўніны, калі я набыў пірацкі дыск Current 93 і, узрадаваны (сам факт наяўнасці С93 на CD у нашай краіне! - доступ да нэту і магчымасць безпакарана катаць lossless я атрымаў пазней), вырашыў крыху адзначыць падзею пад віно і музыку. Памятаю набыў тады белае сухое за ~14 тыс. - ніжэйшая цана на той час за нармальнае белае сухое (белае віно танчэйшае за чырвонае, таму мацней выдае розныя прысмакі - лазы, бочкі і т.п.; цукар можа згладзіць смак, але ў сухім віне цукру меньш за ўсё - за выняткам бруту - ультра-сухога - ґатунку больш уласцівага грыстаму віну -- менавіта таму больш таннае белае сухое цяжэй аддае горкімі прысмакамі).
Карацей, тады было як сёння: Брэст, пластмасавы корак ---- які смярдзіць хіміяй!!! праз гэта і віно смярдзіць страшнай хіміяй!!! Уяўляеце?! Прытым як тады, так і зараз я адзначыў, насуперак жахліваму прысмаку, што віно па якасці добрае. Дык жа уявіце, што там у блядзкай "Бакалее" бяруць добрае белае віно і, закаркоўваючы бутэлькі коракамі, вырабленнымі з таксічных матэрыялаў, ад чаго потым і само віно аддае таксінамі! Мне пляваць, што, па ідэе, падобнае ёсць злачынства супраць здароўя спажыўцоў. Я нават разумею, што для асноўных рабочых гэтага прадпрыемства галоўным напоем ёсць бырла, а для кіраўніцтва - што не партвэйн, тое не віно (так бы мовіць, яны гэта робяць не наўмысна - па сваёй неабазнанасці і прыроднай дзікасці). Я проста не магу уцяміць як можна ўзяць якаснае віно, спаскудзіць таксінамі, а потым прадаваць за амаль 22 тыс. руб.! Проста не магу дайсці сваім этычна-эстэтычным пачуццём! - Рука бездапаможна абмацвае бліжэйшую ад цела прастору спрабуючы адшукаць пісталет - якога, нажаль, няма...

Грамадзяне, убачыўшы на этыкетцы віна надпіс: Импортер: "Брестская обласная база "Бакалея", г. Брест, ул. Я. Купалы, 100 - барані вас Сатана, купіць гэта пойла.

P.S. Ну, я, канечне, сам даўбаёб: вырашыў па "эссссцэцтваваць", забыўшыся ў якой краіне жыву. Відавочна, гэта з-за таго, што ўпершыню з пачатку сэзону двойчы наведаўшы нашу філармонію, я быў так уражаны - нечакана станоўча - дык падумаў: мабыць, і у нашай краіне могуць адбыцца змены ў лепшы бок. Я чарговы раз абламаўся!

Уныние (лат. acedia), в отличие от грусти и тоски, заведомо не имеет мотивационной силы. Если грусть и тоска могут сопровождаться желанием изменить ситуацию к лучшему, то при унынии такого желания нет. Уныние характеризуется наибольшей двигательной заторможенностью и снижением работоспособности. Уныние, в отличие от тоски и грусти, в некоторой степени определяется предрасположенностью человека к плохому настроению. Оно может обозначать длительное хроническое плохое настроение.

В христианстве уныние — один из семи смертных грехов. По словам Иоанна Лествичника, «уныние есть расслабление души, изнеможение ума, пренебрежение иноческого подвига, ненависть к обету, ублажатель мирских, оболгатель Бога, будто Он немилосерд и нечеловеколюбив» (Лествица 13:2).

Альбо яшчэ прасцей "уныние" - гэта калі цалкам "апускаюцца рукі"; ды смяротны грэх гэты па-руску часцей гучыць як "праздность".

Калі перакладаць на беларускую мову слова "уныние", то могуць падысці "маркота", "нуда", сытуацыйна "уныние" суправаджаецца жалобай, што дае пэўную падставу іх атаясамліваць; вельмі блізка набліжаецца адпаведнік "нудота", аднак нудота - гэта стан кароткатэрміновага "уныния", так бы мовіць, лёгкая яе ступень, звязаная з пэўнай сытуацыяй, г.зн. руская "унылость". Але дакладнага адпаведніка слову "уныние" ў беларускай мове няма!

Што рабіў спрадвеку тыповы беларус пры крайняй ступені журбы і смутку? - пачынаў тупа, бяз лішніх думак працаваць; што ў такім становішчы рабіў тыповы рускі? - тупа піў гарэлку, спрабуючы забыцца. Якая мадэль паводзінаў больш "высакародная" - вызначаць вам, я толькі зазначу, што абедзве яны - спосаб уцёкаў ад рэальнасці ўнутр сябе, замест рэфлексіі; але заўважна, што спосабы вельмі розныя па мэтаду.

P.S. Дапрыкладу, Ніцшэ часта ўжываў францускае слова "ressentiment" - адно з галоўных яго паняццяў, якому ён не знайшоў нямецкага адпаведніка; так гэтае слова, стаўшы інтэрнацыянальным, увайшло ў слоўнік філазофскай тэрміналоґіі... Мова народа - гэта, безумоўна, люстэрка душы народа, а ў кожнага народа душа свая.

Можна сказаць, выключна дзеля спартовага інтарэсу я вырашыў - без аніякага тролінґу - папужаць хамячкоў.

“Ідзеш да жанчыны – вазьмі плётку!” – так казаў Заратустра.

Прызнацца, гэтая фраза мяне раней бянтэжыла, бянтэжыла ў першую чаргу сваім радыкалізмам і безапэляцыйнасцю. І да канца я яе зразумець ня мог, пакуль адна ЖЖ-ыстка, што звярталася да фразы, не навяла на думку: “жанчына любіць воя” (“Па той бок дабра і зла”, калі не памыляюся).

Аднак жа цяпер я дакладна ведаю, які твор натхніў на нараджэнне заратустравага выразу. У прынцыпе, у рамане вельмі павучальная гісторыя – тут як і ў Флабэра наступ рэалізму на рамантызм: малады арыстакрат закахаўся ў маладую ўдавіцу-арыстакратку, якая адказала яму ўзаемнасцю... Дзіўная праблема, але жаданні абодвух тут неяк не сустрэліся: яна прагне моцнага волявага мужчыны, ён мроіць зведаць здзекі і кпіны ад аб’екту свайго кахання. Яна ахвяруе* сваім каханнем, каб вылечыць “хворага”, ён, зведаўшы поўніцу прыніжэння, разумее, што мазахізму яму досыць. (Хочаш даць волю каню? – адпусці лейцы і пільнуйся, каб не скруціць сабе шыю!)

– А пры чым тут плётка?!! – Ну, яна займае ў рамане пачэснае месца – і матэрыяльнае, і сымбалічнае.

* “Madame Bovary” Флабэра, “Гроза” Астроўскага, “Анна Каренина” Талстога etc. – праява калектыўнага неўсведамлёнага (па К. Юнґу), як водгук архаічнага і вечна жывога культу ахвярапрынашэння: жанчына ў гэтых і іншых шматлікіх творах рэалістычнага напрамку літаратуры, якая станавілася парушальніцай традыцыйных сямейных нормаў (у першую чаргу, сэксуальная здрада мужу), у фінале твора аплочвала сваё злачынства ўласным жыццём. Л. фон Захер-Мазах парушае падобны традыцыйны погляд, становячыся літаратурным “леґалізатарам” femme émancipée: гераіні яго шматлікіх позніх каляэратычных твораў (праўда, ня вельмі карысных сваім зместам) – прыгажуні-садысткі, увасабленні самаўладнасці, а высакародныя душой/моцныя духам/дужыя целам мужчыны становяцца іх ахвярамі.

P.S. мо, хто ня ведае, але тэрмін “мазахізм” паходзіць ад прозвішча Захера-Мазаха, і гал. чынам “Вэнэра” з’явілася крыніца для абагачэння псыхалаґічнай навукі новай паталоґіяй – раман, між іншым, змяшчае шмат аўтабіґрафічных звестак;)

P.P.S. а мо, хто ня ведае, што чароўная кампазіцыя Venus in Furs з дэбютніка The Velvet Underground непасрэдна звязаная з кнігай?

P.P.P.S. ісціну кажу ад баб усё зло!

6 лістапада (гэта пятніца) а 19.00 адбудзецца другі сэт у гэтым сэзоне Кінабункеру: Ідэалогія і мэтафізіка Black Metal. Даклад па тэме прадставіць kryviec.

Адбудзецца ў памяшканні адпаведным тэме, таму будзе халодна (тэмпэратура ніжэй за тую, што надварэ) - варта цяплей апрануцца, рэкамэндуецца ўзяць з сабой тэрмас з цёплым напоем і г.д.

Увага: колькасць месцаў на прагляд абмежаваная, каб трапіць у спіс, звяртайцеся на пошту: kinobunker@gmail.com.

Для падрабязнай інфармацыі і пытаннях глядзіце пост на kinabunker.

Восьмилетний американец официально признан девочкой

Мяне гэта цікавіць выключна з юрыдычнага гледзішча. Калі 8-гадовы ёсць яшчэ недзеяздольны, як могуць вырашаць паводле яго суб'ектыхных уражанняў такую складаную праблему як юрыдычны пол? А калі гэта вырашаюць бацькі, то якое яны маюць права (у дзяцей таксама ёсць "натуральныя" правы)? Па-мойму, транссэксуальнасць - як пераход у процілеглы пол праз здзяйсненне апэрацыі і ўжыванне гармонаў (у тым і адрозненне ад трансвістызму - простага перапранання) - гэта тое пытанне, якое можа вызначаць асабіста для сябе толькі паўнагадовая асоба. А юрыдычнае прызнанне адкрывае дарогу для далейшых апэрацыяў і прыёму гармонаў - там жа на старонцы ёсць спасылкі па тэме, адносна таго, што ўжо робяць апэрацыі непаўнагадовым "транссэксуалам". Хто гэта, увогуле, вызначае дыяґназ транссэксуальнасці, з якіх ідэйных перакананняў, клінічных дактрынаў і г.д.? Вось няхай чалавек вырасце, дык потым сам вырашае, кім будзе. У зваротным выпадку мы маем знішчэнне права, як чаргувую адзнаку цывілізацыйнага піздзеца.

І яшчэ падумалася, калі зараз гамасэксуалісты і трансвістыты/транссэксуалы так распладзіліся і часам добра ўмеюць маскіравацца, то на іх трэба ставіць кшталт кляйма (альбо пры знаёмстве з новымі людзьмі яны павінны цвёрда вызначаць сваю арыентацыю), каб ня ўводзіць у зман гетэрасуксуалістаў. Іначай зусім несправядліва атрымліваецца датычна гетэрасэксуалаў - хто абароніць нашыя правы?

РАЗРУШАЯ ПОЛ. Вводные размышления: первый скетч.

ДНК - это эволюционный паразит, и наше тело - всего лишь субъект окружающей среды, мобильный контейнер, снабженный органами чувств и находящийся с ДНК в состоянии симбиоза. Мы репродуцируем себя для того, чтобы обеспечить продолжение рода ровно настолько, насколько это необходимо для репликации ДНК. Вероятно, существует внутренний конфликт интересов между этими двумя явлениями, и именно он и приводит к обусловленному инстинктом выживания стремлению к вторжению и уничтожению конкурентов. Я не верю в то, что ДНК должна оставаться неприкосновенной. Она содержит участки устаревшие, с точки зрения пост-эволюционного развития.

"Ген, который был нашим другом и питал наше выживание, превратился в нашего врага и теперь сам старается пожрать нас".
-одно из ключевых утверждений TOPY (Thee Temple ov Psychic Youth, "Храм душевной юности", когда-то организованный Пи-Орриджем. - Ред.).

Одной из важнейших проблем, обусловленной вышесказанным, является наследственная агрессивность, вызываемая инстинктом выживания. Вместо того, чтобы посвятить наше будущее, например, программе космических исследований, нам следует направить наши средства и технологические ресурсы на развитие генной инженерии, - для того, чтобы выйти из примитивного состояния деструктивной агрессии, состояния борьбы и доминации соперников, различающихся каким-либо образом в культурном, мировоззренческом или поведенческом смысле и освободить наш вид от императива размножения и концепции массового воспроизводства с целью одержания победы над противником или природой. Нам следует заново задуматься над тем, зачем и что именно мы воспроизводим. Очень важен тот факт, что в самом начале жизни на земле, которая миллионы лет тому назад начиналась с единственной клетки, не было различия между полами, и что даже в наше время в течение первых 49 дней в утробе матери зародыш лишён пола. Необходимо перестать полагаться на процесс бесконечного расщепления первоначального материала, как на базис для воспроизводства человека. Эта ситуация только закрепляет различие и разделения в качестве нормы. Различие есть питательный элемент трений и нетерпения. Необходимо перестать вести себя, как биологические кланы, как территориальные приматы и другие существа, которые утверждают свое превосходство перед внешними и внутренними соперниками, сражаясь за лидерство и прибегая к насилию. Напротив, мы должны искренне и совершенно радикально изменить стереотипы своего поведения, уйти от животного прошлого вперед к божественно чистому и страстно чувствующему СУЩЕСТВУ будущего. Принимая это новшество во всех смыслах этого слова, научном и эмоциональном, мы можем двигаться вовне от страха и чувства вины и, что очень символично, возвратиться к сосотоянию бытия.
ЭТО СОСТОЯНИЕ БЫТИЯ МЫ НАЗВАЛИ

ПАНДРОГЕННОСТЬ

Состояние позитивной андрогенности. Алхимическое состояние, при котором все физические и ментальные границы будут разрушены, для того чтобы пробудить нашу память о том, кем мы были до начала ВРЕМЕНИ.

Если я прав, то, согласно моей диссертации по прикладной культурной инженерии, мы должны быть свидетелями неистовой активности в нашем обществе, которая отражала бы интуитивное стремление контролировать то, что раньше считалось неуправляемым. Форма, пол и поверхность человеческого тела подвергнется переосмыслению в смысле их потенциала и гибкости передавать внутреннюю СУЩНОСТЬ, душу, развивающуюся опережающими темпами.

Дженезис Пи-Орридж

Скарыстаюся забароненым мэтадам (для ніцшэанца): а-ля катэґарычны імпэратыў Канта. Я народжаны мужчынай і добра разумею сваю ґендэрную ролю, і застануся пры гэтым інстынкце. Але хто ты, каб выступаць супраць волі Жыцця?! Так, мы марыянэткі; узняцце да боскага стану - выдатна! - і Ніцшэ разумеў тое ж, але з процілеглых пазыцыяў - не насуперак Жыццю і прыродзе; і Скрабін пісаў сваю "Містэрыю" - можа, яна глыбока ў неўсведамлёным Скрабіна ня мусіла б быць завершанй, а калі б ён яе скончыў, я зараз, праслухоўваючы яе, смяяўся б; ты - ня бог,  дык хіба ты не марыянэтка?

Так, той хто ідзе супраць сваёй прыроды - ґеній, але і дэґенэрат адначасова.

Нарэшце, паглядзеў "Каліґулу" з МакДаўэлам. Я думаю, што імпэратар Каліґула быў, на дне сваёй душы, мастаком і паэтам... як Нэрон. Ну, добра-добра, можа, Трымальхіён з "Сатырыкона" і спісаны з Нэрона... з другога боку, хто дакажа, што аўтар "Сатырыкона" менавіта Арбітар? - Тут трэба спытаць: "а судьи кто?" - хто мае права судзіць мастака і вызначаць яго творчасць адпаведна "ўнівэрсальнаму ґусту"?

www.youtube.com/watch

Кліп проста шыкоўны. Мала таго, што гэта псыхедэл, дык у ім прысутнічае шмат мітавых вобразаў (чым я адмыслова захапляюся). Пры тым мне падалося, што вобразы тут з большага датычныя поўначы (не эўрапіднай - скандынавы, а азіёіднай - лапландцы, чукчы і т.п.); вельмі хтанічныя такія вобразы (свет толькі ствараецца, і алімпійцы яшчэ не перамаглі тытанаў...).

Думка ў канцы відэа, дзе выказваецца пра нараджэнне ўсяго з нічога і вяртанне туды ж у нічога, падалася мне з першага разу страшнаватай - з-за сваёй пэўнай абсурднасці і нігілізму (мы - прах, у прах і вернемся).

Нішто так не бадзёрыць як кава ў раніцы, музыка Burzum і словы Ніцше!